Στη δημοκρατία τους είμαστε όλοι ίσοι, απλά κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους

Μετά την δημιουργία της κυβέρνησης ¨εθνικής σωτήριας¨ τον Νοέμβριο του 2011, μπορούμε να μιλήσουμε για την εκκίνηση μιας διαφορετικής πορείας του ελληνικού πολιτικού σκηνικού, από την θέση των δομών της εξουσίας, γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών. Τα πιο σημαντικά από αυτά η πτώση του δικομματισμού, ενός από τα πιο καθοριστικά στοιχεία της ελληνικής πραγματικότητας σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης, αλλά και η εκλογική άνοδος των φασιστών . Επαναλαμβάνουμε πως αυτές οι αλλαγές είναι πολύ κρίσιμες, ειδικά σε αυτήν τη χρονική στιγμή, από την πλευρά των δομών της πολιτικής εξουσίας, καθώς θα είναι ένας από τους καταλυτικούς παράγοντες για την διαμόρφωση των νέων μορφών εξουσίας στην Ελλάδα και ίσως σε χώρες με παρόμοια θέση.

Η ανάγκη των μεγάλων δυνάμεων του καπιταλισμού στο να πετύχουν την πλήρη εκμετάλλευση των παραγωγικών συντελεστών στην περιοχή της μεσογείου είναι εμφανής (όπως έγινε αντίστοιχα πριν από μερικά χρόνια για την περιοχή της μέσης ανατολής ή της νότιας αμερικής). Ο καπιταλισμός είναι ένα ιμπεριαλιστικό σύστημα και πρέπει να αντιληφθούμε πως ήρθε και η σειρά μας να το δούμε στην πράξη. Η επίθεση του κεφαλαίου δεν πρόκειται να σταματήσει ακόμα και στην περίπτωση της αποτυχίας σχηματισμού κυβέρνησης με τον ¨νόμιμο και δημοκρατικό¨ τρόπο. Το κράτος -υπάλληλος του κεφαλαίου- θα αρχίσει να γίνεται όλο πιο αυταρχικό και ολοκληρωτικό, προσαρμοσμένο στις ανάγκες των καιρών (ας μην ξεχνάμε την λογική του καρότου και του μαστίγιου που χρησιμοποίει ο καπιταλισμός), αφήνοντας πίσω μια-μια τις τυπικές του εκφάνσεις και τις παραχωρήσεις της αστικής δημοκρατίας. Παρόλα αυτά , το ίδιο πράγμα θα συνέβαινε έτσι και αλλιώς και στην περίπτωση μιας ομαλής επανεκλογής, ίσως όμως με πιο αργούς ρυθμούς

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αντιληφθούμε την λεπτότητα της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε και να πράξουμε ανάλογα. Πρέπει να αντιληφθούμε πως το υπάρχον πολιτικό-οικονομικό μοντέλο δεν έχει να μας προσφέρει τίποτα παραπάνω από εξαθλίωση. Το πρόβλημα βρίσκεται στην δομή του συστήματος.

Όμως για να γκρεμίσεις αυτήν τη δομή πρέπει να γκρεμίσεις και την συνείδηση που προσπαθεί να αναπαράγει. Αυτό που χαρακτήριζε τις κυβερνήσεις της Ελλάδας τις τελευταίες δεκαετίες (ακόμα και την χούντα με έναν διαφορετικό τρόπο) ήταν η ελπίδα και προσπάθεια της ανάπτυξης της χώρας σε μια πλήρως καπιταλιστική κοινωνία που να μην έχει τίποτα να ζηλέψει από τις πρωτοπόρες. Οι συνειδησιακές αντιλήψεις που προωθούταν, μπορούν να συμπυκνωθούν στον άκρατο ατομικισμό και στην μαζοποίηση των χαμηλών κοινωνικών τάξεων. Όσο αφορά τον ατομικισμό, δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Όλοι μας έχουμε δει πως είναι η κυρίαρχη αντίληψη των εκμεταλλευτών της ζωής μας και πως προβάλλεται ως αξία και αρετή με την μορφή της καριέρας πάνω στη λογική του ¨πατώ επί πτωμάτων¨ και της κοινωνικής και ταξικής ανέλιξης. Απόδειξη του πόσο βαθιά έχει ριζώσει η αντίληψη αυτή, είναι η εικόνα εξαθλιωμένων ανθρώπων που αντί να βασίζονται σε πρακτικές αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης, προτιμούν να σώσουν μόνο την πάρτη τους μη αντιλαμβανόμενοι πως δεν χωρούν ατομικές διέξοδοι στα πλαίσια του καπιταλισμού, πόσο μάλλον σε περιόδους κρίσης.

Στην περίπτωση της μαζοποίησης συμβαίνει κάτι μάλλον παράδοξο. Αυτό που χαρακτηρίζει τα στοιχεία μιας μάζας ανθρώπων, τα κάνει να ενεργούν και να σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, καταργώντας την αυτόβουλη ενέργεια, είναι ένα κοινό σημείο αναφοράς. Το στοιχείο που ενώνει τους ανθρώπους μέσα στην καπιταλιστική ζούγκλα είναι ο ίδιος ο ατομικισμός. Τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την προώθηση και συντήρηση λογικών μαζοποίησης είναι τα ανά τους καιρούς lifestyle πρότυπα, ο άκρατος καταναλωτισμός και η αποθέωση του εμπορεύματος, γενικές και αόριστες αποπροσανατολιστικές ιδεοληψίες που εμμέσως πλην σαφώς στηρίζουν το υπάρχον σύστημα. Αποτέλεσμα αυτής της αντίφασης, είναι η δημιουργία ασθενικών και παραμορφωμένων ομάδων που δεν μπορούν να ενεργήσουν συλλογικά και συνήθως καταρρέουν ή καταλήγουν να καθοδηγούνται (αυτό φαίνεται πολύ έντονα στις μεγάλες πορείες, απεργίες, και περιόδους αναταραχών, οι οποίες διαλύονται γρήγορα και σχετικά εύκολα χωρίς να αφήνουν κάτι ως παρακαταθήκη). Αυτές είναι δυο από τις αρχές με βάση τις οποίες κινείται το καπιταλιστικό σύστημα και από την στιγμή που θέλουμε να δημιουργήσουμε κάτι καινούριο, προϋπόθεση είναι να τις νεκρώσουμε από τη βάση τους.

Οπότε αν αφήσουμε πίσω το φιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο πρέπει να στραφούμε σε κάτι διαφορετικό. Εδώ βρίσκεται ο δεύτερος κομβικός κίνδυνος. Αν δεν υπάρχει η εναλλακτική της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης στα πλαίσια της καθημερινότητας, τότε όλοι (και κυρίως οι νέοι) θα στραφούν προς άλλες εναλλακτικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης που τους προσφέρουν την αίσθηση του καινούριου και η εξάπλωση τους σε πολλά και διάφορα κοινωνικά στρώματα είναι άκρως επικίνδυνη (πράγμα το οποίο επιβεβαιώνηκε από την άνοδο της νεοναζιστικής οργάνωσης της χρυσής αυγής στις εκλογές). Ο εκφασισμός της κοινωνίας είναι ένα υπαρκτό φαινόμενο το οποίο καλλιεργείται εδώ και χρόνια στις βάσεις της κοινωνίας και τώρα ψάχνει να βρει ένα όνομα και έναν αρχηγό κάτω από τον οποίο θα οργανωθεί στην πράξη. Ο εκφασισμός αυτός μεταφράζεται στην καθημερινότητα ως ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών. Όσο οξύνονται οι κοινωνικές αντιθέσεις όλο και περισσότερες κοινωνικές ομάδες βρίσκονται στη θέση του αποδιοπομπαίου τράγου. Το τυφλό μίσος προς ανθρώπους ή ομάδες της ίδιας κοινωνικής τάξης, οδηγεί σε μια κατάσταση κοινωνικού κανιβαλισμού, που αποπροσανατολίζει τα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας αφού δεν καταδεικνύει την πραγματική αιτία του προβλήματος και μόνο αδιέξοδο μπορεί να αποτελέσει.

Όλοι ξέρουμε πως οι κίνδυνοι αυτοί είναι υπαρκτοί και η αντιμετώπιση τους είναι απαραίτητο ζήτημα και θέμα όλων όσων θέλουμε να ζήσουμε μια αξιοπρεπής ζωή.

Απέναντι σε όλα αυτά, προτάσσουμε την συλλογική σκέψη και δράση ενώ ταυτόχρονα ο καθένας μας να μπορεί να αναπτύξει την ατομικότητα του, σε καθημερινή βάση με τις αρχές της δημιουργίας, της αυτενέργειας και της ελευθερίας. Αυτό στην πράξη, για το εδώ και το τώρα, σημαίνει την δημιουργία ενός επαναστατικού, κινηματικού και ευέλικτου κοινωνικού δικτύου, με οριζόντιες δομές, οργανωμένο από τα κάτω, χωρίς αυστηρούς ιδεολογικούς περιορισμούς, στο οποίο θα συμμετέχουν συνδικάτα βάσης εργαζομένων, συνελεύσεις γειτονιών, ομάδες φοιτητών, άτομα, κ.α. Σκοπός αυτού του μετώπου θα είναι:

Πρώτον, η καταστροφή της καπιταλιστικής συνείδησης και η εξάπλωση της επαναστατικής στη θέση της. Όπως φάνηκε από πρόσφατες εξεγέρσεις στον κόσμο (Αίγυπτος, Τυνήσια, όπως και στο πολυτεχνείο το ‘73) αν δεν προϋπάρχει η συνείδηση για μια ριζοσπαστικά νέα μορφή κοινωνίας, που να μην βασίζεται σε καπιταλιστικές ή ολοκληρωτικές λογικές, η επαναστατική κίνηση θα μείνει μάλλον στάσιμη στην αλλαγή των προσώπων εξουσίας και θα σταματήσει εκεί.

Δεύτερον, η δημιουργία υπαρκτών και πραγματικών αντιδομών για αυτήν την καινούργια κοινωνική οργάνωση. Εδώ μπορούμε να μιλήσουμε για τις συνελεύσεις γειτονιών, νέες  αυτοδιευθυνόμενες μορφές εργασίας και διανομής προϊόντων από τους εργάτες, δυναμικές και πραγματικά αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις φοιτητών, επιτροπές αλληλεγγύης για τους άνεργους και τους άπορους, καταλήψεις στέγης ,κ.α. Η δημιουργία αυτών των δομών είναι απολύτως απαραίτητη στο άμεσο μέλλον, αν θέλουμε να ελπίζουμε για ένα διαφορετικό κοινωνικό σκηνικό.

Τρίτος αλλά εξίσου σημαντικός και απαραίτητος στόχος, είναι η οργάνωση της αντίστασης και ταυτόχρονα της αντεπίθεσης στην ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους στις ζωές μας. Η οργάνωση αυτή δεν γίνεται να σχεδιάζεται από μια κεντρική επιτροπή ορισμένων πεφωτισμένων, ούτε μπορεί να γίνει μόνο και μόνο από αυθόρμητες εκδηλώσεις. Πρέπει να υπάρχουν στρατηγικές βλέψεις στις μεγάλες κινήσεις, που θα αποφασίζονται αμεσοδημοκρατικά από το σύνολο των υποκειμένων, χωρίς όμως αυτό να περιορίζει την αυτενέργεια και τον αυθορμητισμό των ομάδων ή των ατόμων σεβόμενοι τις συλλογικές αποφάσεις. Η αναγκαιότητα της πολιτικής κατάστασης απαιτεί χειρισμούς που να αποσκοπούν σε συγκεκριμένα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Αυτό σημαίνει την λήξη ρεφορμιστικών λογικών και διεκδικήσεων που αργά ή γρήγορα απορροφούνται από το σύστημα και γίνονται κομμάτι του. Επίσης όμως σημαίνει την λήξη μηδενιστικών ξεσπασμάτων χωρίς αιτήματα και διεκδικήσεις, γιατί αργά ή γρήγορα θα οδηγηθούν και πάλι στην ρουτίνα της καπιταλιστικής κανονικότητας. Συνδυάζοντας τα παραπάνω καταλήγουμε σε κινήσεις που προωθούν την κοινωνική επανάσταση υπερβαίνοντας όμως, τόσο τον ρεφορμισμό όσο και τον μηδενισμό.

Αυτό που πραγματικά  θέλουμε είναι η ριζική αλλαγή του κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου. Συμπερασματικά, πρέπει να δημιουργήσουμε ένα νέο κοινωνικό μοντέλο που να ενθαρρύνει την αυτοδιάθεση των ζωών μας, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να δημιουργήσουμε και χώρο για την εξάπλωση του, καταστρέφοντας το υπάρχον. Γίνεται φανερό πως ο προσανατολισμός των σκέψεων και δράσεων μας πρέπει να στοχεύει και στα δυο αυτά στοιχεία, εξισώνοντας πολλές φορές την καταστροφή με την δημιουργία.

« Ο κομμουνισμός δεν είναι για εμάς μια κατάσταση πραγμάτων που πρέπει να εγκαθιδρυθεί, ένα ιδεώδες που σ’ αυτό θα πρέπει να προσαρμοστεί η πραγματικότητα. Ονομάζουμε κομμουνισμό την πραγματική κίνηση που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων. Οι όροι αυτής της κίνησης προκύπτουν από τις προϋποθέσεις που ήδη υπάρχουν»
Κάρλ Μάρξ

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Uncategorized

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s